///// سخن روز   /////////////////////////////////



///// منوی اصلی   //////////////////////////////

کاربر گرامی، ضمن خوش آمد گویی به شما از طرف گروه پی اس ایران؛ برای استفاده از امکانات سایت لازم است عضو آن شوید. لطفا پیش از عضویت، قوانین سایت را به دقت مطالعه فرمایید.

◊ صفحه اصلی ◊ قوانین سایت ◊ عضویت در سایت ◊ تماس با ما ◊ نقشه سایت ◊ RSS v2.0


///// پنل کاربری   ////////////////////////////////



بازیابی رمز عبور ... ؟
ثبت نام در سایت ... ؟


///// آخرین مطالب   /////////////////////////////



    ///// برترین مطالب   /////////////////////////////



    ///// نظر سنجی   ///////////////////////////////



    ///// سایت های مفید   /////////////////////////

    گروه پی اس ایران از تبادل لینک با سایت های مرتبط استقبال می کند.

    » انجمن جهانی روانکاوی
    » ملانی کلاین تراست
    » جامعه بالینت
    » لکان دات کام
    » سایت نیلسون روانشناسی دین
    » انجمن علمی روانشناسی بالینی ایران
    » انجمن روانشناسی ایران
    » انجمن روانکاوی بریتانیا
    » فدراسیون جهانی آموزش روانکاوی
    » فدراسیون جهانی رواندرمانی
    » فدراسیون اروپایی رواندرمانی تحلیلی
    » بالبی سنتر
    انجمن بریتانیایی رواندرمانی و مشاوره
    » زیر شاخه های انجمن روانشناسی امریکا
    » گروه امریکایی انجمن رواندرمانی
    » جامعه رواندرمانگران تاویستوک
    » انجمن رواندرمانی امریکا
    » جامعه پژوهش در رواندرمانی
    » روانشناسی وجودی
    » انجمن انسانگرایی امریکا
    » انجمن انسانگرایی بریتانیا
    » انستیتو ویکتور فرانکل
    » کن ویلبر
    » سایت نیلسن روانشناسی دین
    » سایت آلبرت الیس
    » کاریزما مشاور
    » انجمن فارسی سره


    ///// بایگانی مطالب   ///////////////////////////

    • 60
    نگاهی به خود زنی یا جرح خویشتن قسمت 1
     

    self harm
    نگاهی به خود زنی یا جرح خویشتن قسمت 1
    Self Harm or Self Mutilation
    احمدرضا محمدپور
    مرور كلي

    كارل منينگر اولين بار در 1938 اصطلاح خودزني را به كار برد. او خودزني را در رفتارهاي انساني به چهار گروه تقسيم كرد: 1)‌رفتارهاي روان آزرده (Neurotic)، 2) روان‌پريش (Psychotic)، 3) ارگانيك و 4) در زمينه مذهبي.


    شیوع

    تقریباًً یک درصد جمعیت در طول عمر خود برای مدارا coping با موقعیت یا احساس فلج‌کننده پیش آمده از آسیب بدنی به شکل جرح خویشتن استفاده مي‌کنند. آسیب به خود افراد را ناقص مي‌کند. درک این پدیده رفتاری مشکل است و به شکل خیلی ساده یا در یک موقعیت احساسی که فرد تحت فشار است رخ مي‌دهد.


    نگاه دیگران به فرد مبتلا به خود زنی

    دوستان و اشخاص مورد علاقه فردی که به خود آسیب مي‌زند اغلب او را شخصی هراسان، منزوی و ناامید مي‌دانند. اغلب اوقات آنها خواسته‌ها یا اهداف نهایی خود را به شکلی تنظیم می‌کنند تا بتوانند کمی کنترل بر موقعیت داشته باشند. این در حالی است که این هدف با تخریب کردن بیشتر چیزها میسر مي‌شود.

     

    تعریف

    جرح خویشتن را مي‌توان به صورت رفتاری تعمدی که به طور مستقیم به بدن فرد آسیب
    می زند و باعث صدمه دیدن بافتهای بدن یا حتی قطع عضو مي‌شود تعریف نمود که برای چند دقیقه فرد از شر احساس یا موقعیت فلاکت بار یا درمانده کننده خلاص مي‌شود.

    این مهم است که متوجه باشیم جرح خویشتن ممکن است در حضور یک ناظر بیرونی یا در غیاب آن انجام گیرد. به هر حال بایستی در نظر داشته باشیم که این عمل کارکرد و کنشی برای شخص دارد یعنی فرد از انجام آن منظوری هوشیار، ناهوشیار یا نیمه هوشیار دارد. بنابراین لازم است کارکردهای مورد نظر شناسایی شده تا بتوان راههای کنارآمدن با آنها را آموزش داد. این مهم به ویژه وقتی که پای اطرافیان، مراقبان سیستم بهداشت و روان و ... به میان مي‌آید اهمیت به سزایی مي‌یابد.

     

    علت شناسي

    طيف وسيعي از علت شناسي‌ها ذكر شده كه مهمترين آنها عبارتند از:

    تخليه احساس تنش، دستيابي به حالت شيدايي،‌ اختتام احساس مسخ شخصيت، ايجاد يا تقويت احساس‌‌هاي مثبت جنسي، رها سازي خشم، احساس رضايت دروني از تنبيه خود، حس تسلط بر خود و احساس امنيت، بازي دادن اطرافيان، خلاصي از شر بي‌كسي و تنهايي.

    افراد به طور معمول بنا به دلایلی دست به جرح خویشتن مي‌زنند که برخی از آنها عبارتند از:

    • 1- پایان دادن به احساسهای گنگی و سردرگمی، کاهش میل به خودکشی و آرام کردن احساسهای فلج کننده و تنش زا.
    • 2- حفظ کنترل و پرت کردن حواس از افکار یا خاطره‌های رنج آور.
    • 3- خودتنبیهی این افراد معتقدند که مستحق تنبیه هستند زیرا به خاطر کارهایی که کرده اند نبایستی به آنها خوش بگذرد، یا شخص معتقد است که دیو صفت است، یا امیدوار است که با خودتنبیهی، تبیه شدیدتری را از سوی یک منبع خارجی دفع نماید.
    • 4- ابراز چیزهایی که فرد نمی تواند آنها را به زبان بیاورد. به عنوان نمونه ابراز خشم، نشان دادن عمق رنج درونی، شک کردن اطرافیان و جلب کردن حمایت و کمک دیگران.
    • 5- آلکس تایمیا alexithymia: از نظر تحت اللفظی احساس بی نام و نشان نامیده مي‌شود و به شکل ناتوانی در بیان احساسهای درونی و عنوان دادن به آنهاست و در افرادی که مبتلا به جرح خویشتن هستند شایع است.

    افرادی که مبتلا به جرح خویشتن هستند هرگز شیوه‌های سالمی را برای احساس کردن و بیان حالتهای درونی یا تحمل فشار روانی در خود ایجاد نکرده اند. مطالعه‌ها نشان مي‌دهند که افراد مبتلا به جرح خویشتن با انجام این کار در سطح بالایی از برانگیختگی فیزیولوژیک قرار مي‌گیرند که بالاتر از خط پایه است.

    طبیعی است که به منظور یاری رساندن به شخص مبتلا بایستی شیوه‌های سالمتر مقابله را در هنگام تجربه احساس فلج کننده به او آموزش داد. بسیار مهم است که فرد را به خاطر رفتار جرح خویشتن و تکرار مجدد آن تنبیه یا توبیخ نکنید. حالت ایده آل این است که شما به احساسهای خودتان در گام نخست سر و شکل بدهید تا بتوانید حق شخص را برای تصمیم گیری در مورد شیوه مدارا با فشار روانی‎اش بپذیرید.

     

    يافته‌هاي روان‌كاوانه

     برخي از مهمترين يافته‌هاي روان‌كاوانه (Psychoanalytic) در مورد خودزني عبارتند از:

    • 1- اعتياد (اشاره به تكراري بودن عمل) و فانتزي‌هاي حول و حوش خطر و مرگ؛
    • 2- ژست‌هاي متناقض (عمل تخريبي بازتاب ميل به ادامه‌ي حيات است)؛
    • 3- اعمال عادتي وسواسي (Ritual) كه اشاره به گذر از حالت تكراري به حالت وسواسي و آييني دارد؛
    • 4- استفاده از خودزني به صورت ابژه‌هاي گذاري (transitional) كه اشاره به نقص مادر و اشكال در گذار از مادر به ابژه‌ي انتقالي يا گذاري دارد. از اين ديدگاه دست يا شي‌ء ديگر در استمناء در اصل نقص يك ابژه را بازي مي‌كند؛
    • 5- Auto-eroticism برخي ديدگاه‌هاي روانكاوي (مانند Hopper) بر اين باورند كه فرد معتاد از رهگذر استفاده از داروها يا مواد،از اضطراب‌هايي كه همراه با فانتزي‌ها و رفتارهاي جبري‌اش وجود دارد اجتناب مي‎كند. به اين ترتيب از بيرون آمدن احساس‌هاي شرم، گناه و جنسي جلوگيري مي‌كند. در رفتارهاي جرح خويش تكراري رفتار به فرد كمك مي‌كند تا با احساس‌هاي متعارض به ويژه جنسي كنار بيايد رفتاري كه استمنايي مي‌تواند در نظر گرفته شود؛
    • 6- پوست به عنوان مديومي Medium يا پلي براي ارتباط: در خودزني و جرح خويشتن همواره پوست بريده، سوخته يا كبود مي‌شود اين از نظر نمادين معنادار است. پوست مرز بين فرد و سايرين است. آگاهي از بدن فهمي از بودن و جانداري را مي‌رساند. مادر با لمس پوست و نوازش با كودك رابطه مي‌گيرد. بنابر اين فردي كه مبتلا به جرح خويشتن است از پوست به عنوان كانال ارتباطي پيش زباني استفاده مي‌كند. پس اين عمل بازتاب ناتواني فرد براي برقراري ارتباط كلامي با ديگران است؛
    • 7- بازگشت خشم به سوي خود به شكل خودآزارانه گاهي براي خودتنبيهي self-punishment؛
    • 8- نياز به تكرار يك تجربه بهره‌كشي abusive (جنسي يا فيزيكي) با حمله به بدن.

    فردي كه قرباني تجاوز به عنف و آزار جسمي شده است به طور معمول نياز دارد تا آنچه را كه اتفاق افتاده به ياد بياورد. فرد با اين كار مي‌كوشد بر اضطراب فلج‌كننده‌ي هنگام بهره‌كشي و سوء استفاده غلبه كند كه هنوز هم دست از سر او برنداشته است. اما نكته‌اي اساسي وجود دارد: فرد نمي‌تواند abuse را به شكل تمام و كمال به ياد بياورد. روي داد دردناك و فراتر از هشيار شدن است پس سركوب شده و در قالب روياها، فانتزي‌ها، علايم برون‌ريزي يا جرح خويشتن خود را نشان مي‌دهد.

     

    مطالب مرتبط:
    نویسنده: admin   -   تاریخ ارسال: 18 آبان 1388   -   بازدید ها: 2 213   -   نظرات (1)
    20/11/1388 - 03:15
    نظر: ALHYARI


    گروه کاربری: ميهمان
    تعداد مطالب: 0
    تعداد نظرات: 0

    خوب اما ناقص

      |     |     |  
    پیام سیستم
    برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.
    All Right Reserved By Psiran.com © 2010
    Powered By Datalife Engine
    Main Page   .   Register   .   Rules   .   Sitemap   .   RSS   .   Contact us