///// سخن روز   /////////////////////////////////



///// منوی اصلی   //////////////////////////////

کاربر گرامی، ضمن خوش آمد گویی به شما از طرف گروه پی اس ایران؛ برای استفاده از امکانات سایت لازم است عضو آن شوید. لطفا پیش از عضویت، قوانین سایت را به دقت مطالعه فرمایید.

◊ صفحه اصلی ◊ قوانین سایت ◊ عضویت در سایت ◊ تماس با ما ◊ نقشه سایت ◊ RSS v2.0


///// پنل کاربری   ////////////////////////////////



بازیابی رمز عبور ... ؟
ثبت نام در سایت ... ؟


///// آخرین مطالب   /////////////////////////////



    ///// برترین مطالب   /////////////////////////////



    ///// نظر سنجی   ///////////////////////////////



    ///// سایت های مفید   /////////////////////////

    گروه پی اس ایران از تبادل لینک با سایت های مرتبط استقبال می کند.

    » انجمن جهانی روانکاوی
    » ملانی کلاین تراست
    » جامعه بالینت
    » لکان دات کام
    » سایت نیلسون روانشناسی دین
    » انجمن علمی روانشناسی بالینی ایران
    » انجمن روانشناسی ایران
    » انجمن روانکاوی بریتانیا
    » فدراسیون جهانی آموزش روانکاوی
    » فدراسیون جهانی رواندرمانی
    » فدراسیون اروپایی رواندرمانی تحلیلی
    » بالبی سنتر
    انجمن بریتانیایی رواندرمانی و مشاوره
    » زیر شاخه های انجمن روانشناسی امریکا
    » گروه امریکایی انجمن رواندرمانی
    » جامعه رواندرمانگران تاویستوک
    » انجمن رواندرمانی امریکا
    » جامعه پژوهش در رواندرمانی
    » روانشناسی وجودی
    » انجمن انسانگرایی امریکا
    » انجمن انسانگرایی بریتانیا
    » انستیتو ویکتور فرانکل
    » کن ویلبر
    » سایت نیلسن روانشناسی دین
    » سایت آلبرت الیس
    » کاریزما مشاور
    » انجمن فارسی سره


    ///// بایگانی مطالب   ///////////////////////////

    • 80
    اصول و معيارهاي اخلاقي روانكاوي

    اصول و معيارهاي اخلاقي روانكاوي


    اخلاق

    اصول كلي

    1 ـ توانایی حرفه اي1

     روانكاو متعهد به ارائه خدمت حرفه اي شايسته مي باشد. از اين رو روانكاو مي بايست كه بطور پيوسته در جهت بهبود دانش نظري و مهارت هاي عملي خويش تلاش نمايد. هر گونه بيماري و مشکل های شخصي كه بطور قابل ملاحظه اي تحقق مسوولیت های حرفه ای وي را مختل مي كنند، مي بايست كه به محض شناسايي، به شيوه اي مناسب مورد اذعان و رسيدگي قرار گيرند.

     

    2 ـ احترام به اشخاص2

     از روانكاو انتظار مي رود كه با بيماران و خانواده هاي آنان، دانشجويان و همكاران خويش با ملاحظه و احترام رفتار نمايد. هرگونه تبعيض براساس سن، معلوليت، قوميت، جنسيت، نژاد، مذهب و یا وضعيت اقتصادي- اجتماعي به لحاظ اخلاقي غير قابل قبول مي باشد.

     

    3 ـ رضايت آگاهانه و دوجانبه3

     رابطه درماني مابين روانكاو و بيمار، بر اعتماد و رضايت دوجانبه و آگاهانه استوار مي باشد. در شروع درمان، بيمار مي بايست از ماهيت روانكاوي و درمان هاي جايگزين مطرح، آگاه گردد.روانكاو مي بايستي موافقت بيمار را در خصوص زمان بندي درمان، هزينه آن و ساير قواعد و الزام های درمان، به گونه اي مدبرانه و انساني و با عنايت به جنبه هاي درماني و واقعي رابطه اخذ نمايد.  تعهدها مي بايست كه محترم شمرده شوند. هنگامي كه بيمار صغير مي باشد، اصل كلي مذكور در مورد آنان نيز صادق مي باشد، اما سن بيمار و مرحله رشدي وي راهنماي آن خواهد بود كه چگونه و با چه كسي  موارد فوق مطرح گردند.

     

     

    4 ـ راز داري4

      رازداري در خصوص تبادهای بيمار، حق اساسي بيمار و شرط ضروري درمان و تحقق روانكاوي است. روانكاو بايد كليه اقدامات لازم را به منظور آشكار نشدن موضوعات خصوصي بيماران كنوني و پيشين خود به عمل آورده و از بحث در مورد ويژگي هاي مشاهده شده و استنباط شده بيماران، خارج از بافت علمي، آموزشي و مشاوره اي احتراز نمايد.

    چنانچه روانكاو از مطالب بيمار به منظور تبادل نظر با همكاران خويش و براي مقاصد علمي، آموزشي و يا مشاوره اي استفاده نمايد، هويت بيمار به جهت ممانعت از شناسائي وي بايد به گونه اي بسنده مبدل و مخفي شود و يا اينكه روانكاو اجازه بيمار را پس از بحث صادقانه با وي در مورد مقاصد ارائه اطلاعات وي، ساير گزينه ها، خطرات و مزاياي احتمالي براي بيمار و حق وي براي امتناع و عدم موافقت اخذ نمايد.

     

    5 ـ صداقت5

     رابطه درماني روانكاوي بر صداقت كامل بنا گرديده است. روانكاو مي بايست به گونه اي محترمانه و صريح با بيماران و در مواردي كه بيماران صغير مي باشند با خانواده هاي آنان و نيز با دانشجويان و همكاران خويش برخورد نمايد. روانكاو با آگاهي از ابهامات و پيچيدگي هاي روابط و تعاملات انساني، مي بايست كه درگير فرآيند فعال خودبازنگري در جستجوي تبادلات حرفه اي و درماني صادقانه باشد.

    6 ـ احتراز از بهره کشی6

     روانكاو با توجه به آسيب پذيري بيماران و رابطه نابرابر دو نفره روانكاو ـ بيمار، مي بايست كه درستكارانه از تمام اشكال استثمار بيماران و خانواده هاي بيماران (خواه بيماران كنوني و خواه پيشين) خويش احتراز نموده و تا سر حد امكان نقش علايق و اميال شخصي خويش را محدود نمايد. رابطه جنسي بين روانكاو و بيمار يا عضوي از خانواده بيمار (خواه بيمار كنوني و خواه پيشين) بطور بالقوه براي هر دو طرف زيان بخش و غير اخلاقي مي باشد. همچنين داد و ستد مالي بين روانكاو و بيمار نيز عملي غير اخلاقي است.

     

    7 ـ مسؤوليت علمي7

     از روانكاو انتظار مي رود تا نسبت به ارتقاء دانش علمي خويش و آموزش همكاران و دانشجويان  متعهد باشد. پژوهش روانكاو مي بايست كه همسو با اصول علمي پذيرفته شده، داراي استحكام پژوهشي و مبتني بر دانش دقيق متون علمي مرتبط باشد. همچنين هرگونه احتياطي مي بايست در پژوهش با انسان ها و نيز استفاده از مطالب باليني به عمل آيد تا حقوق بيماران به خصوص حق رازداري آنان محفوظ مانده و تأثيرات زيان بخش احتمالي به حداقل رسد.

    8 ـ حراست از جامعه و حرفه8

     روانكاو مي بايست كه در جهت حفاظت از بيماران همكاران خود و يا اشخاص جوياي درمان در مقابل روانكاواني كه صلاحيت كافي نداشته و يا رفتارهايي با تأثيرات سوء بر بيماران خود دارند، تلاش نمايد.  روانكاو بايستي چنين همكاراني را وادار به جستجوي كمك حرفه اي نمايد. همچنين اطلاعات در مورد رفتارهاي معيوب و غير اخلاقي هر يك از اعضاي حرفه روانكاوي مي بايست به مرجع مربوطه                    (انجمن، نظام و .....) در سطوح محلي يا ملي گزارش گردد.

    9 ـ مسؤوليت اجتماعي9

     روانكاو مي بايست از قوانين و سياست هاي اجتماعي كه در جهت حفاظت از منافع بيماران و اجتماع مي باشند، تبعيت نمايد. اصول اخلاق حرفه اي مشخص مي كنند كه چه هنگام امتناع درستكارانه                  و دلسوزانه از قانون يا سياست، اخلاقي ترين عمل مي باشد. چنانچه شخص ثالث، بيمار يا والدين و سرپرست هاي بيماران صغير، تقاضاي اعمالي مغاير با اصول اخلاقي و يا دانش علمي را داشته باشند،         روانكاو مي بايست كه از انجام آنها امتناع ورزد. روانكاو ترغيب مي شود تا بخشي از زمان و استعداد خود را صرف فعاليت هايي در جهت خدمت به منافع بيماران و اجتماع نمايد.

     

     

    10 ـ يكپارچگي شخصي10

    روانكاو مي بايست كه در تمامي روابط حرفه اي، انديشمند، دلسوز و منصف بوده، از شأن و حرمت حرفه حراست نموده و مقررات آن را رعايت نمايد.

    معيارهاي عملي براي اصول اخلاقي

    صلاحيت

    • ¯ از روانكاوان انتظار مي رود كه در محدوده صلاحيت حرفه اي شان به كار مشغول شوند و از قبول مسؤوليت هايي كه براي آنها آموزش نديده اند، امتناع ورزند.
    • ¯ روانكاوان مي بايست تلاش نمايند تا همراه با تغييرات روزمره نظريات و فنون حركت نموده و از رايزني هاي حرفه اي (خواه روانكاوي و خواه در ساير حوزه هاي مرتبط مانند روان دارودرماني) استفاده مناسبي را به عمل آورند.
    • ¯ روانكاوان بايد در سخنراني هاي اجتماعي از ادعاهايي كه فراتر از محدوده صلاحيت آنها مي باشد، پرهيز نمايند.
    • ¯ روانكاوان مي بايست در جهت اصلاح هرگونه نقص در ظرفيت هاي تحليلي خويش تلاش نموده و نيز هر آنچه را كه لازم است انجام دهند تا بيمارانشان در مقابل چنين نقص هايي مصون مانند.

    احترام به افراد و عدم تبعيض

    • ¯ روانكاوان بايد تلاش نمايند تا تأثيرات سوگيري هاي مبتني بر سن، معلوليت، قوميت، جنسيت، نژاد، مذهب و يا وضعيت اقتصادي ـ اجتماعي را بر كار خود حذف نمايند.
    • ¯ روانكاوان مي بايست از پيروي و رعايت سياست هاي سازمان هايي كه در مورد مسائل مذكور تبعيض قائل مي شوند، امتناع ورزند.

    توافق آگاهانه و دوجانبه

    • ¯ درمان روانكاوي بر انتخابي آگاهانه استوار مي باشد كه منجر به توافق پذيرفته شده و دوجانبه بين روانكاو و بيمار و يا والدين و سرپرست هاي بيماران صغير مي گردد.
    • ¯ براي روانكاو سود بردن از قدرت رابطه انتقالي به منظور ترغيب بيماران و دانشجويان به سمت درمان يا واداشتن بيماران كنوني و پيشين خود به دادن هديه، عملي غير اخلاقي است. چنين سودجويي هايي در ارتباط با والدين و سرپرست هاي بيماران صغير كنوني و پيشين نيز غير اخلاقي مي باشد.
    • ¯ استفاده روانكاو از قدرت خود در سازمان حرفه اي، موقعيت حرفه اي يا رابطه خاص با بيمار بالقوه يا والدين و سرپرست هاي بيمار صغير، به منظور وادار كردن اشخاص به شركت در درمان، امري غير اخلاقي است.
    • ¯ روانكاو مي بايست تا توجه دقيقي به فرآيند ارجاع داشته باشد تا از تعارضات مبتني بر علایق و سلایق با بيماران و همكاران اجتناب شود.
    • ¯ تمامي جنبه هاي عملی قرارداد درماني مي بايست كه در خلال فرآيند مشاوره اوليه با بيمار به بحث گذاشته شوند. خط مشي روانكاو در محسوب نمودن جلسات لغو شده (جلساتي كه بيمار حضور نيافته) مي بايست كه پيش از مطالبه هزينه جلسه، مورد تفاهم طرفين قرار گيرد. در خصوص بيماراني كه صغير مي باشند مطالب فوق مي بايست كه نخست با والدين يا سرپرست هاي بيمار و سپس به اقتضاي سن و قابليت هاي بيمار، با وي مورد بحث قرار گيرند.
    • ¯ كاهش يافتن دستمزد، کیفیت هيچ يك از مسؤوليت هاي اخلاقي و درماني روانكاو را كاهش نمي دهد.
    • ¯روانكاو نمي بايست كه به طور يكجانبه و بدون بحث آگاهي دهنده و مناسب با بيمار يا والدين يا سرپرست هاي بيمار صغير و پيشنهاد ارجاع براي ادامه درمان، درمان را قطع نمايد. در اينگونه موارد، رايزني حرفه اي مي بايست كه مد نظر قرار گيرد.

     رازداري

    • ¯ تمام اطلاعات در مورد خصوصيات و مسائل اختصاصي زندگي بيمار، محرمانه مي باشند. روانكاو مي بايست در مقابل افشاي اطلاعات محرمانه بيمار تا نهايت درجه اي كه قانون اجازه مي دهد، مقاومت نمايد. علاوه بر اين براي روانكاو، امتناع از الزامات قانوني، مدني يا اداري در خصوص اطلاعات محرمانه بيمار (حتي با وجود موافقت آگاهانه بيمار) و در عوض پذيرش عواقب قانوني آن، امري اخلاقي (هر چند غير الزامي) است.
    • ¯ روانكاو هرگز نمي بايست كه اطلاعات محرمانه بيمار را با شخص ثالث غير باليني (مانند شركت هاي بيمه و .....) بدون اجازه و موافقت آگاهانه بيمار يا والدين و يا سرپرست هاي بيمار صغير در ميان گذارد. افشاي اطلاعات محرمانه به روانكاو طرف مشورت، تخطي از رازداري محسوب نمي گردد، منوط بر اينكه روانكاو مشاور، متعهد به معيارهاي رازداري و اصول اخلاقي بوده و يا رضايت آگاهانه بيمار يا والدين و سرپرست هاي بيمار صغير، پيشتر اخذ شده باشد. چنانچه پرداخت كننده شخص ثالث يا بيمار يا والدين و سرپرست هاي بيمار صغير خواستار عمل روانكاو بر خلاف اين اصول باشند، امتناع روانكاو از چنين درخواست هايي امري اخلاقي است.
    • ¯ روانكاو بيماران صغير نيز بايد از رازداري آنان محافظت نموده و در عين حال،والدين و سرپرست هاي آنان را از سير درمان و اصول مذكور آگاه نمايد.
    • ¯ روانكاو مي بايست مراقبت ويژه اي از پرونده ها و ساير اسناد بيماران به منظور حفظ رازداري آنان به عمل آورد. او مي تواند فردي را وصّي نموده تا پس از مرگ وي چنين اسناد و پرونده هايي را نابود سازد.
    • ¯ افشاي اطلاعات محرمانه بيمار در مشاوره و رايزني حرفه اي يا نظارت باليني رسمي، تخطي از رازداري محسوب نمي شود، منوط بر اينكه ناظر و يا مشاور، متعهد به الزامات رازداري باشد. به هنگام مشورت يا نظارت باليني، روانكاو بايست كه نخست از آگاهي و اطلاع مشاور يا ناظر از معيارهاي رازداري و نيز پذيرش الزامات چنين معيارهايي از سوي آنان، اطمينان حاصل نمايد.
    • ¯ چنانچه روانكاو از اطلاعات محرمانه بيمار به هنگام معرفي باليني بيمار و يا در تبادلات حرفه اي و آموزشي با همكاران استفاده نمايد، اطلاعات مذكور بايستي كه به منظور ممانعت از شناسايي بيمار، به حد كفايت، مبدل و پنهان شده و يا در ابتدا رضايت آگاهانه بيمار اخذ گردد. بدين ترتيب كه روانكاو مي بايست اهداف معرفي بيمار، خطرات و مزاياي احتمالي و نيز حق وي براي عدم موافقت را با بيمار در ميان گذارد. در مورد بيماران صغير، والدين و يا سرپرست هاي آنان مورد مشورت قرار مي گيرند و بسته به سن و مرحله رشدي بيماران، موضوعات مذكور مي تواند با خود آنان نيز به بحث گذاشته شود.
    • ¯ ناظر باليني، مشاوران و افرادي كه در تبادلات باليني و آموزشي مشاركت دارند، وظيفه اخلاقي حفاظت از محرمانه نگاهداشتن اطلاعات بيماراني را كه براي مقاصد مشاوره اي، معرفي بيمار و يا بحث علمي به آنها ارجاع شده است را بر عهده دارند.
    • ¯ به دانشجوياني كه در حال آموزش عملي روانكاوي مي باشند اكيداً توصيه مي شود كه رضايت آگاهانه بيمار را در خصوص افشاي اطلاعات محرمانه وي در گروه هاي آموزشي و يا در گزارشات كتبي كه از الزامات آموزش آنان مي باشد، اخذ نمايند. هنگامي كه بيمار صغير باشد، دانشجو اكيداً مي بايست تا رضايت آگاهانه والدين و يا سرپرست هاي وي را اخذ كند. سن و مرحله رشدي بيمار به دانشجو كمك مي كند تا در خصوص آگاه نمودن بيمار تصميم بگيرد.

    صداقت

    • ¯ به دانشجوياني كه در حال آموزش عملي روانكاوي مي باشند اكيداً توصيه مي شود تا به بيماران خود اطلاع دهند كه در حال آموزش روانكاوي و تحت نظارت باليني مي باشند. هنگامي كه بيمار صغير مي باشد، والدين و يا سرپرست هاي وي نيز بايستي مطلع گردند.
    • ¯ روانكاو بايستي صادقانه و با صراحت با بيماران و يا والدين و يا سرپرست هاي بيماران خود درباره منافع و مشكلات روانكاوي گفتگو نمايد.
    • ¯ روانكاو بايستي از گمراه نموده بيماران يا والدين يا سرپرست هاي بيماران صغير و يا جامعه با اظهارات كذب، فريبنده و گمراه كننده احتراز نمايد.

     

    احتراز از بهره کشی

    • ¯ رابطه جنسي شامل هر نوع فعاليت جنسي بين روانكاو و بيمار كنوني يا پيشين يا والدين و يا سرپرست هاي بيمار كنوني يا پيشين يا هر عضوي از خانواده بيمار، عملي غيراخلاقي است. هر گونه تماس فيزيكي خواه از جانب بيمار يا روانكاو، هشداري است براي روانكاو نسبت به احتمال سوء برداشت واقعه از جانب بيمار يا روانكاو و نيز صدمه متعاقب به سير آينده درمان. در چنين مواردي مشاوره حرفه اي بايستي مورد توجه قرار گيرد.
    • ¯ ازدواج بين روانكاو و بيمار كنوني يا پيشين و يا بين روانكاو و والدين و يا سرپرست هاي بيمار كنوني و يا پيشين، غير اخلاقي است، حتي اگر چنين امري مورد رضايت طرفين و حق قانوني آنان باشد.
    • ¯ براي روانكاو درگير شدن در مسائل مالي (غير از پرداخت هزينه جلسات) با بيمار يا والدين و يا سرپرست هاي بيمار صغير و يا سود جستن از اطلاعات بيمار يا والدين و يا سرپرست هاي وي به منظور بهره گيري مالي، عملي غير اخلاقي است.
    • ¯ چنانچه بيمار كنوني يا پيشين يا سرپرست هاي بيمار كنوني يا پيشين، هديه اي را ارائه كنند، حتي اگر اين هديه براي روانكاو و يا خانواده وي سودمند نباشد، پذيرش آن عملي غير اخلاقي است.
    • ¯ براي روانكاو عملي غير اخلاقي است كه از موقعيت حرفه اي خود، رابطه خاص يا قدرت خود در سازماني حرفه اي به منظور درخواست هديه، پول، مسائل جنسي، روابط خاص يا ساير منفعت هاي مشخص از بيماران، والدين يا سرپرست هاي بيماران صغير، اعضاي خانواده آنان و يا دانشجويان تحت آموزش و نظارت خود استفاده نمايد.

     

    مسؤوليت علمي

    • ¯ روانكاو بايستي تمام احتياطات لازم را در استفاده از اطلاعات باليني به منظور حفاظت از حقوق بيماران و به حداقل رساندن تأثير آ‌ن در زندگي خصوصي و حرمت بيماران به عمل آ‌ورد. در مواردي كه بيمار صغير مي باشد، تأثير استفاده از اطلاعات باليني بر والدين و يا سرپرست هاي بيمار نيز بايد در نظر گرفته شود. همچنين مراقبت ويژه اي در استفاده از مطالب باليني بيماري كه همچنان تحت درمان مي باشد بايستي كه به عمل آيد.
    • ¯ به كارگيري مطالب باليني دستكاري شده و جعلي كه به مشاهدات واقعي برگرفته از موقعيت باليني مربوط نمي شوند، جهت ارائه باليني و يا چاپ در مجلات علمي، عملي غير اخلاقي است. به منظور ارائه باليني و يا چاپ در مجلات علمي، مطالب باليني بيماران بايستي كه بطور بسنده اي پنهان گردند تا از شناسايي بيماران جلوگيري به عمل ‌‌آيد.
    • ¯ روانكاو بايستي كه احتياط خاصي را در مبدل نمودن و پنهان كردن مطالب و اطلاعات باليني بيماران به منظور پرهيز از گمراه نمودن همكاران خود در مورد منبع و اهميت استنتاج هاي علمي خويش به عمل ‌آورد.

     

    حراست از جامعه و حرفه

    • ¯ روانكاو مي بايست هنگامي كه در سير درمان بيمار، فرآيند درمان متداوماً براي روانكاو يا بيمار و يا هر دو، گيج كننده و يا بطور جدي آشفته كننده مي باشد، به جستجوي مشاوره حرفه اي برآيد.
    • ¯ روانكاوي كه دچار بيماري جدي و يا نقاهتي طولاني است و يا ظرفيت هاي تحليلي وي صدمه ديده است بايد با همكار و/ يا پزشك متخصص مشورت نموده تا با توجه به شرايط مذكور توانايي خويش را براي ادامه كار مشخص نمايد.
    • ¯ درخواست بيمار، والدين يا سرپرست هاي بيمار صغير و يا همكار از روانكاو براي كسب مشاوره حرفه اي مي بايستي كه مورد ملاحظه انديشمندانه و محترمانه قرار گيرد.
    • ¯ چنانچه روانكاو بطور رسمي از سوي نماينده انجمن يا جامعه حرفه اي از نقايص احتمالي در قضاوت يا توانايي تحليلي خود مطلع گردد، بايستي كه حداقل با دو نفر از همكاران خويش (يك متخصص پزشكي غير روانكاو) كه مورد قبول انجمن يا جامعه حرفه اي مذكور باشند، مشورت نموده و در صورت مشاهده نقص، اقدامات درماني لازم را به انجام رساند تا بيماران خود را از صدمات احتمالي مصون داشته و از تنزل معيارهاي حرفه اي ممانعت به عمل آورد.
    • ¯ براي روانكاو امري اخلاقي است كه با بيمار همكار خويش و بدون دادن اطلاع به وي مشاوره نمايد، منوط بر اينكه در خواست مشاوره از جانب بيمار باشد.
    • ¯ چنانچه روانكاو شواهدي از مشاوره مستقيم يا غيرمستقيم با بيماران همكار خويش يا از نظارت باليني بر كار همكار خويش در دست داشته باشد مبني بر اينكه همكار وي به گونه اي غير اخلاقي با بيماران خويش رفتار مي كند و يا اينكه نقايص كار وي مي تواند به بهزيستي بيماران صدمه وارد نمايد، مداخله وي به نمايندگي از جانب بيمار، عملي اخلاقي است.
    • ¯ پذيرش درمان بيمار كنوني همكار در صورتي كه مشاوره با همكار ثالث دلالت بر اين داشته باشد كه عمل مذكور به صلاح بيمار مي باشد، عملي اخلاقي است.
    • ¯ چنانچه تهديدي موثق مبني بر صدمه جسماني قريب الوقوع توسط بيمار نسبت به شخص ثالث مشهود باشد، روانكاو بايستي گام هاي مناسب و خردمندانه اي را براي محافظت از شخص ثالث در مقابل صدمه جسماني برداشته و در صورت لزوم رازداري بيمار را تا حدي كه براي ممانعت از صدمه قريب الوقوع لازم است زير پا گذارد. همين امر در مورد تهديد موثق به خودكشي نيز صدق مي كند.
    • ¯ در مواردي كه بيمار صغير مي باشد و روانكاو نگران قريب الوقوع بودن صدمه به خود يا خودكشي است، وي بايستي كه والدين يا سرپرست هاي بيمار را مطلع نمايد. تحت چنين شرايطي هرگونه تخطي از رازداري مي بايست كه محدود به حداقل لازم براي ممانعت از صدمه به كودك صغير باشد.
    • ¯ چنانچه روانكاو متقاعد شود كه سوءاستفاده اي در حال انجام است، مي بايستي كه سوءاستفاده از بيمار يا توسط بيمار را به مرجع قانوني مربوطه بر طبق قوانين محلي گزارش نمايد. چنانچه بيمار صغير باشد مطلع ساختن والدين يا سرپرست هاي وي نيز الزامي است. در چنين شرايطي ممكن است كه رازداري به حداقل ميزان لازم زير پا گذاشته شود.با اين وجود روانكاو مي تواند از متابعت با قوانين محلي مبني بر گزارش چنين مواردي سرباز زند، منوط براينكه باور داشته باشد كه انجام چنين عملي به طور جدي به درمان آ‌سيب زده يا به بيمار زيان وارد خواهد ساخت. با آگاهي از پيچيدگي هاي چنين مواردي، روانكاوي كه نگران سوءاستفاده از كودك يا بزرگسال مي باشد ترغيب مي گردد تا به كاوش موقعيت ادامه داده و سود جستن از مشاوره حرفه اي را به منظور تعيين سودمندترين عمل ممكن، مد نظر قرار دهد.

    مسؤوليت اجتماعي

    • ¯ روانكاو مي بايست تا از تمام ابزارهاي قانوني، مدني و اجرايي استفاده نمايد تا از حقوق رازداري بيماران حراست نموده، پرونده هاي درماني آنان را از دستيابي طرف ثالث مصون داشته و ساير اقدامات اخلاقي را به منظور حفظ حريم خصوصي لازم براي انجام روانكاوي به انجام رساند.
    • ¯ روانكاو مي بايستي كه از قوانين و سياست هاي اجتماعي كه در جهت حفاظت از منافع بيماران و عمل اخلاقي روانكاوي است، حمايت نمايد.
    • ¯ روانكاو ترغيب مي شود تا وقت و استعدادهاي خويش را، در صورت لزوم بدون چشمداشت مالي، در خدمت فعاليت هاي مشاوره اي و ‌آموزشي به منظور بهبود بهزيستي و ارتقاء كيفيت زندگي بيماران رواني و افراد محروم جامعه قرار دهد.

    يكپارچگي

    • ¯ روانكاو و دانشجوياني كه در حال آموزش روانكاوي مي باشند بايستي كه با اصول و معيارهاي اخلاقي، ساير قوانين اخلاق حرفه اي و كاربرد آنان در روانكاوي آشنا باشند.
    • ¯ روانكاو بايستي كه تلاش نمايد تا از باورها، ارزش ها، نيازها و محدوديت هاي خويش آگاهي يافته و تأثير علايق شخصي خود را در كار خويش بطور مستمر مورد بازنگري قرار دهد.

     

     


    1-professional competence

    2-respect for person

    3-mutuality and informed consent

    4-confidentiality

    5-truthfulness

    6-avoidance of exploitation

    7-scientific responsibility

    8-protection of the public and the profession

    9-social responsibility

    10-personal integration

     

     

     

     

     

     

    مطالب مرتبط:
    نویسنده: admin   -   تاریخ ارسال: 1 آبان 1388   -   بازدید ها: 2 960   -   نظرات (3)
    2/08/1388 - 11:07
    نظر: sina


    گروه کاربری: عضو سايت
    تعداد مطالب: 0
    تعداد نظرات: 13
    در مورد هر چیزی حرف زده می شود الا اخلاق حرفه ای! مقاله بسیار آموزنده ای بود. به شما تبریک می گم وزن محتوایی سایتتان بالاتر رفته است.
      |     |     |  
    3/08/1388 - 15:15
    نظر: admin


    گروه کاربری: ويرايشگر مطالب
    تعداد مطالب: 85
    تعداد نظرات: 16
    sina,
    با سپاس از اینکه ما را با نظرهای خود حمایت می کنید.
      |     |     |  
    7/07/1390 - 07:36
    نظر: کاوه


    گروه کاربری: عضو سايت
    تعداد مطالب: 0
    تعداد نظرات: 1
    با سلام و خسته نباشید لطفا کتابهای pdf در زمینه روانشناسی و روانکاوی را جهت مطالعه کاربران ارائه نمایید. با سپاس
      |     |     |  
    پیام سیستم
    برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.
    All Right Reserved By Psiran.com © 2010
    Powered By Datalife Engine
    Main Page   .   Register   .   Rules   .   Sitemap   .   RSS   .   Contact us